viernes, 9 de mayo de 2014
Enredando versos na Radio
Entrevista na Radio Municipal de Tui.
Entrevista na Radio municipal de Tui a Raquel Lanseros e a un grupo de alumnos e alumnas participantes no II Encontro Enredando versos. Non a perdades!!!
jueves, 8 de mayo de 2014
Actividades 2014
Algunhas das actividades realizadas durante o encontro A cidade con ollos de Poeta do 2014 en Tui
OBRADOIROS 2014
MANIFESTACIÓN POÉTICA
miércoles, 7 de mayo de 2014
TUI, 8 DE MAIO, II ENCONTRO POÉTICO ENREDANDO VERSOS.
E chegou maio e chegou o encontro poético, o río Miño, os peixiños das monxas encerradas e a poesía espérannos na fermosa vila de Tui:
"Con esta actividade Tui revive o seu compromiso coa poesía iniciado un 24 de xuño de 1891 cando o Teatro Principal desta cidade foi sede dos primeiros xogos florais desenvolvidos en galego, 123 anos despois gozaremos e viviremos a poesía da man dunha boa e nutrida representación de traballadores do verso." ( José María Lores).
E será esta vila o punto de encontro de poetas galegos e españois, de rapaces e rapazas de Tui, O Porriño, Sanxenxo e Poio, a Pontevedra do norte irmandada coa Pontevedra do sur, avelaíñas poéticas tecendo REDES en VERSO.
Xogaremos coa palabra en versos, entregaremos as mencións aos seleccionados nos certames de E-poesía, manifestarémonos coa lírica e conviviremos ao lado do río.
Mirade con atención o noso programa:
Etiquetas:
e-poesía,
encontro poetico,
Tui
domingo, 4 de mayo de 2014
Serxio Iglesias: un poeta para o mes de maio.
No mes de maio queremos achegarnos á poesía da Costa da Morte e ao seu poeta SERXIO IGLESIAS. Aínda que nado en Bos Aires forma parte do Batallón Literario da Costa da Morte coma a nosa querida María Mado. Escoitámolo recitando os seus poemas por vez primeira na librería Porta XIII en Vila Nova da Cerveira e impresionounos a sonoridade e a forza dos seus versos.
Comeza os seus camiños líricos nos anos 90 formando parte do colectivo Ronseltz (xunto con Xavier Cordal e Manuel Cortés) co poemario colectivo Unicornio de cenorias que cabalgas so sábados (1994), mostránse irreverentes cos clásicos e mesmo parodian a lírica medieval.
" Novoneyra, reflexionando,
perde o taxi por non estar
atento..."
(Novoneyra en Nova York)
Individualmente publicou os seguintes poemarios:
- Métodos para afogar un cisne (Ed. Positivas, 2002).
- Viaxe ao interior da fenda (Ed. Sotelo Blanco, 2012). Premio Eusebio Baleirón.
Poética:
A un narrador nunca se lle pide que redefina o xénero.
O panadeiro amasa (fariña, auga, lévedo e sal) e fai o pan.
As autopoéticas son cursis e van preñadas de engolamento estéril.
O poema é porque é en si.
E de cando en vez sae do forno poema de pantrigo.
Rostro:
un lugar chamado aquel sitio
con secretas pinceladas nos recantos
voces que veñen e van na travesía
e bramidos nus nos buratos
das esponxas
unha praia chamada rostro
na amnesia dos vivos
perdura o sal de labios tolleitos
ollares de esguello
e roupas de gato
naquel sitio alcumado lugar
a vella pousa o cu octoxenario
no tallo de mirar cara á fóra
no mar do rostro
......................................................
participa do noso fracaso
a acubíllate hipodérmico
pola alma toda
fálalle ao alento
do encanto da boca espesa
do peso dos brazos
dun cisne que afogamos
con orballo de limón
principio a principio
a lume lento
como un segredo ao mundo
míntelle do que ves
os ollos
nos zapatos
orgullo
de Métodos para afogar un cisne.
( Os poemas proceden da páxina da BVG e de As escollas electivas).
O grupo Xardín desordenado ten musicado os seu poema " Os malos sen revólver" de Métodos para afogar un cisne.
jueves, 1 de mayo de 2014
8 maio: unha cita en TUI
Etiquetas:
Elvira Riveiro,
encontro poetico,
Fran Alonso,
Obradoiros,
Raquel Lanseros,
Raúl VACAS,
Rosalía Fernández Rial,
Tui,
Xardín Desordenado
martes, 22 de abril de 2014
martes, 1 de abril de 2014
Raquel Lanseros
Jérez de la Frontera, 1973
Unha mostra da súa poesía: un poema para
comezar cada semana do mes de abril.
INVOCACIÓN
Que no crezca
jamás en mis entrañas
esa calma aparente llamada escepticismo.
Huya yo del resabio,
del cinismo,
de la imparcialidad de hombros encogidos.
Crea yo siempre en la vida
crea yo siempre
en las mil infinitas posibilidades.
Engáñenme los cantos de sirenas,
tenga mi alma siempre un pellizco de ingenua.
Que nunca se parezca mi epidermis
a la piel de un paquidermo inconmovible,
helado.
Llore yo todavía
por sueños imposibles
por amores prohibidos
por fantasías de niña hechas añicos.
Huya yo del realismo encorsetado.
Consérvense en mis labios las canciones,
muchas y muy ruidosas y con muchos
acordes.
Por si vinieran tiempos de silencio.
*Escoitar o poema na voz da autora: aquí. Minuto 16
A LAS ÓRDENES DEL VIENTO
Para todos los que
sienten que no están al mando
Me habría gustado ser discípula de
Ícaro.
Hubiera sido hermoso festejar
las bodas de Calixto y Melibea.
Me habría gustado ser
un hitita ante la reina Nefertari
el joven Werther en Río de Janeiro
la deslumbrante dama sevillana
por la que Don José rechazó a Carmen.
Yo quisiera haber sido el huerto del poeta
con su verde árbol y su pozo blanco
el inspector fiscal
con el que conversara Maiakovski.
Me habría gustado amarte. Te lo juro.
Sólo que muchas veces la voluntad no basta.
Vídeo: aquí
LA MUJER HERIDA
Solamente si alguna vez amaste
con uñas y con dientes
sin red
sin salvavidas
aciertes a entender el vértigo insondable
que se extiende a los pies del desengaño.
Ella creyó encontrar la fuente del principio
cuando lo conoció, en medio de la tierra,
sin más escudo que su piel de hombre
bruñida por el sol igual que el oro viejo.
Lo amó sin precipicios ni preguntas
tiernamente, en silencio
con esa gratitud voluptuosa
que provoca la lluvia en primavera.
Todo era tan sencillo.
Los versos inflamados de poetas infinitos
parecían seguirla a todas partes
como si el corazón se hubiera convertido
en un fiel animal domesticado.
Porque no existe nada que perdure
una noche aprendió, como tantos lo hicieran
antes y después de ella,
que el amor es un río con cataratas propias
y remansos ajenos
que siempre desemboca en el océano.
Míralo de este modo: la vida te ha enseñado
siguiendo su costumbre de incansable maestra
cómo el alma dibuja
serenas cicatrices sobre viejas heridas.
IN NOMINE LIBERTATIS
Si es verdad que
el rencor
desgasta y envejece lentamente
con su rumor callado de piedra de molino
apuesto por ser joven ahora y siempre.
Mi casa está vacía
de chivos expiatorios y culpables.
Acumulo tan sólo
el valor necesario para seguir viviendo
bajo la protección de la alegría.
No me he inclinado nunca por el ánimo fácil
de tomar y obligar. Incluso lo pequeño
se me ha antojado siempre un mecanismo frágil
con más de una respuesta.
En mi alcoba no reinan
prohibiciones ni leyes. Mi palabra
es un patio sin llave
donde es bien recibido quien aprecie
la sombra de una higuera y un vaso de buen
vino.
No frecuento los presos ni los jueces.
Sentencias y dictámenes les dejo
a aquellos que no dudan. Yo sólo estoy segura
que amo la libertad y sus orillas.
Cuando falte, buscadme entre las alas
de un pájaro que escapa del invierno.
Con las manos vacías se hace mejor camino.
No me pesan los créditos. En este mundo
nuestro
toda deuda es de juego.
*Para poder escoitalo cliquear aquí
*Galería de vídeos
de Raquel Lanseros en Cosmopoética 2013.
*Relación de publicacións: aquí
Suscribirse a:
Entradas (Atom)








